Dlaczego
tak się uparłem na te litery? Ja? Dlaczego tak się uparliśmy na te
litery? My. Właśnie – my. Nic tylko litery i litery. Jakby to były
atomy naszego pisania. Bo właściwie to są atomy naszego pisania. A
skoro atomy, to muszą się dzielić na mniejsze cząsteczki. I dzielą się.
Na laseczki, brzuszki, ogonki. Zatem może powinienem zacząć od nich. Od
najmniejszej plamki na pustej stronie. Od pierwszej kreseczki na
bezkreskowej stronie.
Why have I been
insisting so much on letters? I? Why have we been insisting so much on
letters? We. Yes – we. Nothing but letters. Letters and letters. Just
letters. As if they were atoms of our writing. Because in fact they are
atoms of our writing. And if they are atoms, they must be composed of
smaller particles. And they are. They are composed of strokes. So maybe
I should begin with them – with the most tiny spot on a blank page,
with the very first stroke on a strokeless page.