RADOSŁAW NOWAKOWSKI
klaviceno cifereca, brzęk łysogórski

registrita en aŭtuno 2026 hejme je Tascam DR-07X
imagis, ludis, produktis, projektis, verkis, printis, bindis: R.N.


 
(
tie oni povas aŭskulti)


 (
tie oni povas aĉeti .wav dosierojn)


Muziko krema. Ĉu temas pri koloro? pri gusto? pri konsistenco? pri teksturo? Ĉu pri io alia?

La simetria klavaro de brzęk łysogórski (bruilo montkalva), la muzikilo fola, freneza, klavikordeca,

kun unu paro de duoblaj kordoj, nebridelba kaj nekonata, ĉar ekzistanta nur je unu ekzemplero farita de, kompreneble, Tomasz Rozborski, estas je koloro originala de ligno, fraksena aŭ faga, mi ne scias. Jen koloro simila al tiu de ne freŝa, densa kremo, jam iom flaviĝinta, kies acideco komencas soni amarete. La bruilo (klakkordo?) havas nur tiajn klavojn, kaj ĉiu klavo diferencas per nuanceto kolora kaj apenaŭ videbla desegno de kreskringoj. Mankas nigraj klavoj kiuj superus la blankajn.

La klavoj de klaviceno cifereca estas blankaj kaj mi ludas nur ilin. Mi ne tuŝas la nigrajn. Tamen ĝi ne estas la blankeco de ordinara papera folio, ĉar la surfaco de klavoj havas specialan teksturon, preskaŭ nesenteblan raspecon kiu iom malpurigas la blankon – jen blanko de freŝa kremo, aŭ jam kirlita, transformita en kremaĵon... Aŭ eble de jogurto? De kefiro? En la normala klaviceno tiuj klavoj estus nigraj, aŭ malhelbrunaj, kaj blankaj estus tiuj klavoj kiuj en fortepiano estas nigraj. Nu, kia konfuzo, kia belega kaoso...