
RADOSŁAW NOWAKOWSKI
klawesyn cyfrowy, brzęk łysogórski
nagrano jesienią 2026 w domu na rejestratorze
Tascam DR-07X
pomysł, produkcja, projekt, tekst, druk, oprawa: R.N.
(tu można posłuchać)
(tu można kupić plik .wav)
Muzyka kremowa. Czy chodzi o kolor?
o smak? o konsystencję? o teksturę? Czy o coś innego?
Symetryczna klawiatura brzęku łysogórskiego, instrumentu
szalonego, nieco klawikordowego, z jedną parą podwójnych
strun, nieokiełznanego i nieznanego, bo istniejącego w
jednym prototypowym egzemplarzu, który zrobił, a jakże
by inaczej, Tomasz Rozborski, jest w kolorze naturalnym
drewna, jesionowego albo bukowego, nie wiem. To kolor
podobny do koloru starej, gęstej śmietany, już nieco
pożółkłej, której kwaśność zaczyna pobrzmiewać nutą
goryczy. Brzęk ma tylko takie klawisze, a każdy jest w
nieco innym odcieniu, z innym rysunkiem słabo widocznych
słojów. Nie ma klawiszy czarnych, co by sterczały ponad
białymi.
Klawisze w klawesynie cyfrowym są białe i tu gram tylko
na nich. Czarnych nie tykam. Nie jest to jednak biel
kartki papieru, gdyż mają one specjalną fakturę, prawie
niewyczuwalną chropawość, co czyni ich biel lekko
złamaną – to biel świeżej śmietany, albo już ubitej,
zamienionej w krem… A może jogurtu? Albo kefiru? W
normalnym klawesynie te klawisze byłyby czarne, albo
przynajmniej ciemnobrązowe, zaś białe byłyby te, które w
pianinach są czarne. Co za pomieszanie, co za konfuzja…
Jaki piękny chaos.
|