RADOSŁAW NOWAKOWSKI
klawesyn cyfrowy, brzęk łysogórski

nagrano jesienią 2026 w domu na rejestratorze Tascam DR-07X
pomysł, produkcja, projekt, tekst, druk, oprawa: R.N.

 
(tu można posłuchać)



 (tu można kupić plik .wav)



Muzyka kremowa. Czy chodzi o kolor? o smak? o konsystencję? o teksturę? Czy o coś innego?

Symetryczna klawiatura brzęku łysogórskiego, instrumentu szalonego, nieco klawikordowego, z jedną parą podwójnych strun, nieokiełznanego i nieznanego, bo istniejącego w jednym prototypowym egzemplarzu, który zrobił, a jakże by inaczej, Tomasz Rozborski, jest w kolorze naturalnym drewna, jesionowego albo bukowego, nie wiem. To kolor podobny do koloru starej, gęstej śmietany, już nieco pożółkłej, której kwaśność zaczyna pobrzmiewać nutą goryczy. Brzęk ma tylko takie klawisze, a każdy jest w nieco innym odcieniu, z innym rysunkiem słabo widocznych słojów. Nie ma klawiszy czarnych, co by sterczały ponad białymi.

Klawisze w klawesynie cyfrowym są białe i tu gram tylko na nich. Czarnych nie tykam. Nie jest to jednak biel kartki papieru, gdyż mają one specjalną fakturę, prawie niewyczuwalną chropawość, co czyni ich biel lekko złamaną – to biel świeżej śmietany, albo już ubitej, zamienionej w krem… A może jogurtu? Albo kefiru? W normalnym klawesynie te klawisze byłyby czarne, albo przynajmniej ciemnobrązowe, zaś białe byłyby te, które w pianinach są czarne. Co za pomieszanie, co za konfuzja… Jaki piękny chaos.